یـــــــــــــــــاوران قــــــــــــرآن

انواع تحریر در موسیق عربی که در سرودخوانی و تواشیح مجاز شمرده شده است و بعضی از موارد ان نباید در تلاوت قرآن استفاده شود عبارتند از :

  1. ترجیع : گردانیدن آواز در گلو و پیچاندن و چرخش صدا در حنجره است که بعضی از علما آنرا غنا می دانند و از این تحریر نباید در تلاوت قرآن استفاده نمود.

2 – ترقیص : حرکت زیاد در حروف مدی یا آرام گرفتن بر حرف ساکن و سپس عبور ناگهانی از آن است.یا در کلامی دیگر آهنگ دادن به کلام با بالا و پایین بردن صوت است که از این نوع تحریر نیز نبایستی در تلاوت قرآن سود جست.

3 – تحزین : تظاهر به اندوه و ناراحتی است که این ویزگی در غنای قدیم عربی (نوح) نام داشته و هنوز شنیده می شود و در مواقع غم واندوه مناسب است.از طرف دیگر تحزین به معنی محزون خواندن در هنگام تلاوت قرآن است که مورد تأکید اسلام می باشد.

4 – ترعید : در صورتی است که صدا به شکل رعد آسا ،غرنده و مهیب گردد.همچنین خواند با آهنگ لرزان را ترعید گویند که در تلاوت قرآن مورد استفاده قرار نمی گیرد.

5 – تطریب :آهنگ دادن به کلام با تأکید و کشش بی هنگام است.به عبارت دیگر مد بی جا برای مراعات لحن را تطریب گویند که در تلاوت قرآن پسندیده نیست.